Мажите не се убиени од феминизмот.
„Разбуденоста“ не ги убива.
Не се убиени од модерната жена.
Ги убива фактот дека никој повеќе не мора да ги трпи.
Ова е вистината што најмногу ги потресува.
Предолго време, само да се биде машко беше доволно.
Да имаш пенис, погласен глас, малку грубост, малку љубомора, малку контрола, малку „Јас сум таков“ – и општеството го продаваше тоа како сила.
Како авторитет.
Како „глава на куќата“.
Како мажиште.
А всушност?
Половина од овие самопрогласени „вистински мажи“ не знаат како да водат разговор без агресија.
Не знаат како да прифатат отфрлање без да бидат навредени.
Не знаат како да бидат верни без глад за потврда.
Не знаат како да сакаат без да гушат.
Не знаат како да бидат смирени без да се обидуваат да понижат некого.
Не можат да бидат големи без некој да мора да биде помал до нив.
И потоа доаѓа жена која не молчи.
Која не клекнува.
Која не моли.
Која не се преправа дека е импресионирана од твојот беден минимум.
Која може сама да заработува, сама да си оди, сама да преживее, сама да спие мирно.
И одеднаш — колективна машка хистерија.
„Пад на општеството.“
„Изгубени вредности.“
„Жените повеќе не се жени.“
„Феминизмот сè уништи.“
Море, не сери.
Феминизмот не уништи ништо.
Тој само го исклучи рефлекторот под кој машкиот просек се преправаше дека е голем со децении.
Тоа ве боли.
Не дека жената има глас.
Туку фактот дека тој глас веќе не ве е*е ни два проценти.
Не дека жената избира.
Напротив, веќе не ве избира по дифолт.
Не дека жената си заминува.
Но фактот дека често цвета само кога тој ќе си замине.
Тоа е ножот.
Не кога твојата сопруга те заменува со друг маж.
Тоа е сè уште подносливо за егото.
Најлошото е кога те заменува со мир.
Кога ќе сфати дека нејзиниот живот е полесен без твоите сцени.
Помирна без твоите комплекси.
Поубава без твоето его.
Почиста без твојата потреба да бидеш центар на универзумот само затоа што си роден со к*р.
И потоа има статуси за „модерни курви“, „безвредни жени“, „разбудена глупост“, „женска ароганција“ и „семејна пропаст“.
Не, кралу.
Не ја изгуби таа својата вредност.
Ти го изгуби својот попуст.
Попустот што општеството ти го дава со години.
Попуст за да бидеш просечен и третиран како важен.
Попуст за да бидеш груб, и тоа да го нарекуваш карактер.
Попуст за да бидеш посесивен, и тоа да го нарекуваш љубов.
Попуст за да бидеш несигурен, и тоа го нарекуваш гордост.
Отстапка кон емоционална неписменост, а тоа да го нарекуваш машкост.
И сега, кога од вас се бара да бидете повеќе од пол – половина од вас се распаѓа како евтин куртон на лоша расправија.
Најмногу ме забавуваат оние кои бараат „вистинска жена“.
Тие сакаат нежна.
Тие сакаат женствена.
Тие сакаат лојалност.
Тие сакаат мир.
Тие сакаат верна.
Тие сакаат топла.
Тие сакаат „традиционална“.
А тие самите нудат нервоза, его, контрола, љубомора, незрелост, комплекси и картонски карактер.
Барате „вистинска жена“?
Прво, обидете се да бидете маж од кого жената не чувствува олеснување кога ќе си замине.
Затоа што таму пукате.
Не на феминизам.
Не на политика.
Не на „разбудена култура“.
Пукате на вистината дека повеќе не е доволно да се биде маж.
Денес мора да бидете и човек.
А таму премногу „алфи“ се претвораат во навредени пи*кици со мислења.
(Авторот е ФБ писател и татко на девет деца.)