Новата година секогаш доаѓа со тивко прашање што секој го носи во себе: што носиме со нас, а што конечно ќе оставиме зад себе? Таа не е само промена на календарот, туку момент кога срцето прави пресметка. Ги брои радостите, ги памети болките и тивко се надева дека љубовта – во сите нејзини облици – ќе биде поблага од претходно.
Љубовта е можеби најубавата, но и најранливата човечка потреба. Во старата година таа нè греела, но понекогаш и нè разочарала. Сме ја давале без резерва, верувајќи дека ќе биде разбрана, чувана, возвратена. А кога не била, болката останувала тивка, но длабока. Разочарувањата од љубовта не нè прават послаби, тие нè прават повнимателни. Тие нè учат дека не секој што доаѓа во нашиот живот знае како да остане, и дека љубовта не е доволна, ако нема почит, искреност и разбирање.
Новата година нè учи да ја гледаме љубовта пореално, но не и постудено. Да сакаме со отворено срце, но и со јасни граници. Да разбереме дека вистинската љубов не боли постојано, не нè тера да се сомневаме во сопствената вредност и не бара од нас да се изгубиме себеси за да бидеме прифатени. Во новиот почеток, љубовта треба да биде место каде што сме свои, а не улога што мораме да ја играме.
Разочарувањата не се само дел од љубовта, туку и од животот. Тие доаѓаат од очекувањата што сме ги имале, од луѓето, од ситуациите, па дури и од себеси. Во старата година можеби сме верувале премногу, сме чекале предолго или сме простувале повеќе отколку што сме требале. Но Новата година нè повикува да ги прифатиме тие разочарувања, не како порази, туку како искуства што нè обликуваат. Тие ни покажуваат каде сме биле наивни, но и колку сме способни да преживееме и да продолжиме.
И токму тука, меѓу сите падови и подеми, стојат пријателите. Тие се тивките херои на секоја година. Луѓето што останале кога било најтешко, што слушале без да судат и што знаеле да бидат присутни и без зборови. Пријателството во Новата година добива нова тежина, сфаќаме дека не ни требаат многу луѓе, туку вистинските. Оние што нè познаваат и кога сме силни и кога сме скршени. Оние што се радуваат на нашите успеси без завист и стојат до нас во нашите тивки битки.
Новата година нè учи да бидеме благодарни. За љубовта што нè научила како да сакаме, за разочарувањата што нè научиле како да избираме, и за пријателите што нè научиле што значи да не си сам. Таа ни дава можност да почнеме повторно, но со повеќе мудрост и помалку илузии.
На крајот, Новата година не ветува дека ќе биде лесна. Но ветува дека ќе биде нова. А тоа е доволно. Доволно за да сакаме повторно, да веруваме повнимателно и да ги чуваме оние што навистина вредат. Затоа што животот не се мери по тоа колку пати сме биле разочарани, туку по тоа колку пати сме одлучиле да продолжиме, со љубов во срцето и надеж во погледот.