Полесно е така. Полесно е да се верува дека животот ни се случува, отколку да се прифати дека ние сме тие кои го создаваме. А сепак, кога ќе се погледне подлабоко, она што го нарекуваме судбина најчесто е ништо друго освен нашиот најдлабок карактер што со текот на времето добил форма.
Нашите избори ретко се случајни. Дури и кога мислиме дека сме „фрлени“ во некоја ситуација, начинот на кој реагираме, луѓето што ги бираме, работите што ги толерираме и границите што не ги поставуваме, зборуваат многу повеќе за нас отколку за надворешните околности. Карактерот не се гледа во големите изјави, туку во малите повторувања. Во тоа на што секогаш се враќаме, иако знаеме дека нè боли. Во тоа што го оправдуваме, иако нè празни, или пак тоа што го одложуваме, иако знаеме дека ни е потребно.
Со текот на годините, овие избори се насобираат, тие стануваат навики. Навиките стануваат стил на живот. И еден ден, кога ќе погледнеме наназад, го нарекуваме тоа судбина. Но , вистината е дека тоа не е казна ниту награда од небото. Тоа е логичен резултат на начинот на кој сме научиле да се движиме низ светот. Ако постојано се ставаме последни, ќе завршиме во животи каде што сме невидливи. Ако постојано се бориме да бидеме прифатени, ќе завршиме во односи каде што љубовта е условна. Ако бегаме од конфликт, ќе живееме во тивко незадоволство и недореченост.
Ова сознание може да биде непријатно, затоа што ја одзема удобната улога на жртва. Но истовремено е и ослободувачко. Ако судбината не е нешто што ни се случува, туку нешто што произлегува од нашиот карактер, тогаш таа не е заклучена. Таа се менува тогаш кога ние се менуваме. Не преку спектакуларни пресврти, туку преку тивка, доследна работа: преку нови избори, преку појасни граници, преку храброст да се остане со сопствената вистина дури и кога е непријатна.
Да се работи со карактерот не значи да се обвинуваат себе си за сè што тргнало наопаку. Напротив. Значи да се разбере од каде доаѓаат нашите обрасци. Каде сме научиле дека мора да се бориме за љубов. Каде сме научиле дека нашите потреби се премногу. Каде сме научиле дека мирот се купува со молчење. Само кога ќе ги препознаеме овие внатрешни договори, можеме свесно да ги раскинеме.
Тогаш судбината почнува да се менува, не како драматичен пресврт, туку како поинаков тек. Истите ситуации можеби ќе се појават, но ние ќе реагираме поинаку. Ќе заминеме порано. Ќе кажеме „не“ без објаснување. Ќе останеме верни на себе дури и кога тоа значи загуба. И токму таму, во тие тивки, но одлучни моменти, се пишува нова судбина.
Можеби највозрасната форма на слобода е токму оваа: да се прифати дека животот не е против нас, туку е огледало. И дека ако не ни се допаѓа одразот, работата не е во кршење на огледалото, туку во храброста да се менува ликот што стои пред него.