Еректилната дисфункција е симптом или последица, а не болест. Се дефинира како неможност на мажот да постигне и/или одржи ерекција доволна за задоволителен сексуален однос. Повторно, не секоја неуспешна ерекција е еректилна дисфункција, а за да биде така, симптомите мора да се повторуваат во период од три месеци.
Појавата на еректилна дисфункција се зголемува со возраста, а многу студии покажаа дека се јавува кај речиси 52 отсто од мажите на возраст меѓу 40 и 70 години. Причините за еректилна дисфункција можат да бидат различни, а најчести се дијабетес мелитус, висок крвен притисок, кардиоваскуларни заболувања, психогени нарушувања, ендокрини нарушувања, како и разни невролошки заболувања.
Во претходните години, еректилната дисфункција беше класифицирана и првенствено третирана како последица на стареењето. Поновите епидемиолошки податоци укажуваат на значително зголемување на инциденцата и преваленцата на еректилна дисфункција кај мажи под 40 години, а според студиите, еректилната дисфункција, без оглед на степенот, зафаќа до 30 проценти од мажите под 40 години.
Иако ретко е тешка форма на еректилна дисфункција во оваа возрасна група, кај мажите на оваа возраст дури и благата до умерена еректилна дисфункција има значително влијание врз квалитетот на животот, психосоцијалното функционирање и партнерските односи.
Кај постарите мажи, доминантни се органските причини, т.е. васкуларна ендотелијална дисфункција, дијабетес мелитус и андропауза, додека кај мажите под 40 години тоа е претежно психолошки потенциран развој на еректилна дисфункција под влијание на социолошки и културни влијанија.
Иако ЕД кај помладите мажи обично започнува ненадејно и психолошката компонента е поизразена, клучно е да се има предвид дека органската компонента е исто така позастапена во оваа група, вклучувајќи ги и раните знаци на кардиоваскуларни заболувања. Се појавува почесто кај луѓе кои страдаат од анксиозност, депресија, акутно стресно нарушување и ниска самодоверба. Меѓу основните постулати на третманот на еректилна дисфункција се општиот и фармаколошкиот третман. Општиот третман се состои од промена на животните навики, корекција на исхраната, откажување од пушење и консумирање алкохол и зголемување на физичката активност.
Промената на животните навики има позитивен ефект врз обновувањето на еректилната функција кај мажи со метаболички синдром и дијабетес во рана фаза. Доколку промената на животните навики не доведе до подобрување на еректилната функција, се воведува фармакотерапија, што често е првиот чекор во лекувањето на симптомите на еректилна дисфункција.
При секој третман со лекови, вклучително и еректилна дисфункција, клучно е да се придржувате до пропишаните терапевтски модалитети и препорачаните дози, избегнувајќи самоиницијативно вклучување на терапијата. Најчесто препишуваните лекови припаѓаат на групата инхибитори на фосфодиестераза тип 5 (PED5) – (тадалафил, силденафил, варденафил, аванафил).
Одењето на лекар и водењето отворен разговор е еден од главните фактори за успешен третман. Не треба да има табу теми во здравството, па затоа е клучно доколку препознаете некој од горенаведените симптоми, навреме да контактирате уролог за да добиете навремена и соодветна терапија, да спречите развој на компликации и да го подобрите квалитетот на вашиот живот.