Во теоријата на игри постои позната ситуација наречена дилема на затвореникот. Таа опишува проблем во кој двајца луѓе мора да изберат дали ќе соработуваат или ќе се изневерат еден со друг. Ако двајцата соработуваат, и двајцата имаат добар исход. Ако едниот изневери, тој добива повеќе, а другиот губи. Ако и двајцата се изневерат, и двајцата поминуваат лошо. Проблемот е што, од лична перспектива, изневерувањето често изгледа како најдобра опција, иако долгорочно е штетно за сите.
Истражување на научници од Универзитетот „Рутгерс“ и Хебрејскиот универзитет во Ерусалим покажува дека ова не мора секогаш да води до лош исход за општеството. Клучната идеја е дека соработката може да се појави и да се одржи ако луѓето имаат способност да паметат како се однесувале другите кон нив во минатото.
Во таков систем, луѓето не се однесуваат исто кон сите. Ако некој бил фер и коректен, со него се гради доверба и соработка. Ако некој изневерувал или постојано се однесувал себично, другите стануваат внимателни или престануваат да соработуваат со него.
Овој принцип може да се забележи и во реалниот живот. Во рибарството, прекумерниот улов на риба може да ја уништи популацијата на рибите. Во медицината, непотребната употреба на антибиотици придонесува за развој на отпорни бактерии. Во општеството, ако луѓето избегнуваат даноци, системот станува послаб. Слична логика важи и за климатските промени, каде што секој има мотив да чека другите да направат промени наместо сам да преземе одговорност.
Истражувањето заклучува дека соработката не зависи само од тоа дали луѓето се „добри“ или „лоши“, туку и од тоа дали постои помнење, искуство и приспособување во односите меѓу нив.
Затоа, добрите луѓе не се осудени на пропаст. Напротив, во систем каде што се памети однесувањето и се гради доверба, соработката може да опстане, па дури и може да стане доминантна.