Бермуди, британска прекуморска територија во северниот Атлантик, се познати по своите препознатливи бели покриви. Тие не се само архитектонски симбол, туку претставуваат клучен дел од системот за снабдување со вода за пиење на островот, каде што живеат околу 65.000 луѓе.
За разлика од многу други острови, Бермуди немаат реки, природни езера ниту извори на слатка вода. Поради порозната варовничка подлога, дождовницата брзо навлегува во земјата и се меша со морската вода, па не може да се користи како сигурен извор за пиење. Токму затоа, уште во 17 век жителите развиле систем за собирање дождовница преку специјално дизајнирани покриви.
Белите, скалести покриви се изработени од варовник и овозможуваат дождовницата да се слева во олуци, а потоа во подземни цистерни под секој дом. Белата облога дополнително ја одржува чистотата на површината, ја рефлектира сончевата светлина и придонесува домовите да останат посвежи во суптропската клима.
Со текот на времето, ваквиот систем станал задолжителен дел од градежните прописи. Секоја нова куќа мора да има покрив за собирање дождовница и резервоар со капацитет усогласен со големината на покривот. Така, секој дом практично функционира како сопствен водоснабдителен систем.
Иако денес Бермуди користат и постројки за десалинизација, подземни бунари и цистерни за дополнително снабдување, особено во сушни периоди, дождовницата останува главниот извор на вода за многу домаќинства.
Овој повеќевековен модел денес привлекува внимание ширум светот како пример за одржливо управување со водните ресурси. Во време кога климатските промени ја зголемуваат опасноста од недостиг на вода, искуството на Бермуди покажува дека традиционалната архитектура и внимателното планирање можат да понудат ефикасни решенија и за современите предизвици.